Publieke bricoleurs worden het, de moderne, gemeenteambtenaren. Voor de duidelijkheid bricoleurs zijn klusjesmensen, doe – het - zelvers, volgens het woordenboek. Maar het oorspronkelijk Franse bricolage heeft ook betrekking op zoiets als iets nieuws creeren met de beperkte middelen die ter beschikking staan. Maar er knelt iets aan de taakomschrijving van de bricoleur. Improviseren, knutselen, doe - het - zelven, het heeft iets ongemakkelijks. Dreigt de ambtenaar niet een ritselaar te worden, waardoor in de ene wijk iets wordt toegestaan wat in een andere wijk een paar straten verderop niet blijkt te kunnen? Zijn regeltjes van de overheid niet juist bedoeld om willekeur te voorkomen en gelijke behandeling van iedereen te garanderen? Zouden wijkwethouders er zorg voor moeten dragen dat bewoners en bewonersgroepen initiatieven rechtstreeks bij hen kunnen aanmelden en dat deze binnen maximaal 6 weken op de agenda van de collegevergadering worden opgenomen?

De verantwoordelijk wethouder Piena van Gemeentebelangen onderschrijft een amendement van Groen Brabant hierover niet. Hij deed ons amendement af met een flauwekul opmerking dat dit tegen de organisatie in zou gaan en ambtenaren buitenspel zou zetten. Daarnaast was het opvallend te noemen dat het college tezamen met de coalitiepartijen alles al in kannen kruiken hadden gegoten, wijkmakelaars waren al aangesteld en er werd medegedeeld dat deze een oktober aanstaande aan het werk gaan. De oppositie rest dan niet meer dan wat over de inrichting van werkzaamheden van de al aangestelde wijkmakelaars te keuvelen. Over democratie gesproken.